Historia
Potrzebę utworzenia trwałego połączenia między Sromowcami Niżnymi (w Polsce) a Czerwonym Klasztorem (w Słowacji) wyrażali mieszkańcy doliny Dunajca już w pierwszych latach XX w. W archiwum wsi Sromowce Niżne znajdują się dokumenty dotyczące prawie stuletnich starań o budowę mostu (kładki) na Dunajcu. I tak: 17 maja 1914 r. Rada Gminy Sromowce Niżne (Austro-Węgry – każda wieś miała osobowość prawną) powzięła uchwałę (fot. 1) o podjęciu starań o fundusze na budowę mostu; 28 maja 1914 r. Rada Gminy uchwaliła zgodę na wycięcie z gminnego lasu na potrze- by budowy mostu 50 drzew o średnicy 12–14 cali (30–36 cm) i obciążeniu mieszkańców obowiązkiem odpracowania 4 dni na budowie; obciążenie to odnosiło się do każdego domu (tzw. numeru); niestety w sierpniu 1914 r. wybuchła I wojna światowa i sprawę trzeba było odłożyć.
Do problemu kładki wrócono już w niepodległej Polsce 27 lipca 1939 r., uchwalając petycję do władz, co odnotowano w protokole z zebrania Gromady u sołtysa wsi Sromowce Niżne.

Kolejne starania z inicjatywy wójtów Lecha Janczy i Stefana Dziur-ny podjęły wspólnie gmina Czorsztyn oraz wieś Czerwony Klasztor w roku 2005, co zaowocowało opracowaniem projektu przez Zespół Badawczo-Pro-jektowy MOSTY WROCŁAW, a następnie rozpisaniem przetargu na wykonanie obiektu, który wygrało konsorcjum firm Schmees & Lühn Polska Sp. z o.o. i REMOST PHU Dębica.
Budowa obiektu rozpoczęła się w kwietniu 2006 r. Tak więc prawie 100-letnie starania mieszkańców wsi Sromowce Niżne zostały uwieńczone sukcesem. Stało się to możliwe dzięki środkom i staraniom mieszkańców gminy Czorsztyn, wykorzystaniu funduszy Wspólnot Europejskich w ramach Programu Współpracy Przygranicznej Phare Polska – Słowacja 2003 – Schemat Wsparcia Infrastruktury Okołobiznesowej i bardzo dobrej współpracy ze stroną słowacką. Obiekt oddano do eksploatacji 12 sierpnia 2006 r.

Projekt
Projektowana kładka dla pieszych usytuowana jest nad rzeką Dunajec w strefie ochronnej Pienińskiego Parku Narodowego. Obiekt stanowi element przeprawy transgranicznej pomiędzy miejscowościami Sromowce Niżne (Rzeczpospolita Polska) i Czerwony Klasztor (Republika Słowacka). Zlokalizowany jest w strefie górskiej, o wysokich walorach turystycznych. Kładka ma za zadanie połączyć regiony wypoczynkowo-rekreacyjne położone po obu stronach granicy. Położe- nie najbliższego przejścia granicznego wymaga pokonania około 15 km pomiędzy Sromowcami Niżnymi a Czerwonym Klasztorem. Kładka skróci tę drogę do 150 m. W przyszłości planowany jest intensywny rozwój regionu, stworzenie odpowiedniej bazy turystycznej dla sportów letnich i zimowych. Kładka rowerowo-piesza jest pierwszym etapem koncepcji rozwoju regionu.
Kładkę zaprojektowano jako konstrukcję podwieszoną ,konstrukcyjny obiektu to przęsło nurtowe o rozpiętości 90,0 m i dwa przęsła nabrzeżne o rozpiętościach 2×10,50 m. Całkowita długość obiektu wraz z rampami gruntowymi wynosi 149,95 m.

Konstrukcja pomostu kładki została podwieszona za pomocą mieszanego układu cięgien do pylonu wykonanego z rur stalowych o średnicy Ø 508/30 mm, który wznosi się na wysokość 26,84 m ponad betonowy trzon. Pylon pochylono pod kątem 75,0° w kierunku przęsła nurtowego. Materiał konstrukcyjny wszystkich elementów pylonu – stal 18G2A. Wszystkie połączenia elementów stalowych zaprojektowano jako spawane.
Pomost kładki zaprojektowano jako drewniany z elementami stalowymi. Szerokość użytkowa pomostu wynosi 2,50 m, zaś szerokość całkowita 3,50 m. Całkowita wysokość pomostu (wraz z poręczami) – 1,87 m.

Konstrukcję pomostu stanowią dwa dźwigary z drewna klejonego stężone stalowymi półramami i układem stężeń wiatrowych . Dźwigary pomostu zaprojektowano z drewna świerkowego KL32 o wysokości 1,60 m i szerokości 0,30 m. Całkowita długość dźwigarów klejonych jest równa 112 m. Wewnętrzne, zewnętrzne oraz górne powierzchnie dźwigarów wyłożono szalówką z drewna modrzewiowego

Realizacja
Ustrój nośny zmontowano z elementów wykonanych w wytwórni. Długości poszczególnych segmentów były następujące: 24,75 + 5 × 15,01 + 12,18 m. Segmenty z wytwórni (w Niemczech) przetransportowano samochodami na plac budowy, gdzie ustawiono je (przy użyciu żurawia) na podporach tymczasowych i scalono. Połączenie segmentów wykonano za pomocą nakładek z blach stalowych skręconych na śruby pasowane. Następnie ustrój nośny podwieszono, stosując liny firmy Pfeifer. Naciąg wykonano metodą „na długość”.

Podsumowanie
Efekt końcowy jest wypadkową chęci stworzenia konstrukcji o charakterystycznym kształcie oraz środków finansowych inwestora. Wydaje się, że wybór drewna klejonego na konstrukcję pomostu jest trafiony z punktu widzenia użytkownika i dobrze wpisuje się w górski charakter regionu. Stalowy pylon odpowiednio koresponduje z tłem w postaci szarych, wapiennych skał Trzech Koron. O potrzebie budowy obiektu świadczy fakt, że w ostatnią niedzielę wakacji (27.08.2006 r.) z kładki skorzystało ponad 11 000 osób.

Rozpiętość kładki (90,0 m) lokuje ją na czele listy obiektów o najdłuższym przęśle w świecie wśród mostów podwieszonych z drewna klejonego.

                                                                        prof. Jan Biliszczuk,
                                                                   mgr inż. Paweł HawRyszków,
                                                                        mgr inż. Adam Maury,
                                                                 mgr inż. Mariusz Sułkowski,
                                                               dr inż. Mieczysław Węgrzyniak
 

                                                   więcej na www.inzynierbudowanictwa.pl

powrót

Liczba wyświetleń: 818