Dziedziczenie praw autorskich po projektantach
Z uwagi na to, że majątkowe prawa autorskie do twórczych projektów wygasają z reguły, podobnie jak w przypadku innego rodzaju utworów, z upływem siedemdziesięciu lat od końca roku, w którym zmarł twórca (por. art. 36 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych – Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 z późn. zm.), w praktyce oznacza to, iż mimo śmierci projektanta, który z tytułu tych praw był wyłącznie uprawniony, prawa te nadal istnieją w obrocie prawnym.
Na korzystanie z twórczych projektów, których autorami byli zmarli twórcy, przekłada się to w ten sposób, że podmioty, które chcą takie projekty eksploatować, np. wznosząc według nich określone budynki, muszą porozumieć się w tym zakresie, zawierając np. stosowną umowę licencyjną, z podmiotami uprawnionymi, którymi z reguły są spadkobiercy projektanta. Poniżej skoncentrujemy się zatem na wskazaniu, jak ustalić, kto jest spadkobiercą majątkowych praw autorskich do projektu, stworzonego przez zmarłego projektanta.
Dziedziczenie ustawowe
Jeśli projektant nie zostawi po sobie testamentu, decydującego o losie przysługujących mu majątkowych praw autorskich do jego twórczych dzieł, wchodzi w grę ustawowe dziedziczenie tych praw, dla którego podstawę prawną stanowią z jednej strony ogólne przepisy prawa spadkowego, zawarte w kodeksie cywilnym (por. art. 922 i nast. k.c.), z drugiej zaś strony stanowiący normę szczególną w stosunku do tych zasad art. 42 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Zgodnie z tym przepisem, jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na pozostałych przy życiu współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do wielkości ich udziałów (por. art. 9 powyższej ustawy). Wyjątek ten powoduje, iż Skarb Państwa ma znacznie mniejszą perspektywę na dziedziczenie praw autorskich do współautorskiego utworu, niż jest to w przypadku utworów, wykreowanych przez pojedyncze osoby.
Skarb Państwa dziedziczy z mocy ustawy majątek po zmarłej osobie przy spełnieniu trzech podstawowych przesłanek: 1) jeśli brak rozporządzenia testamentowego, w którym spadkodawca obdarza swoim majątkiem inny niż Skarb Państwa podmiot (podmioty); 2) jeśli brak osób, mających pierwszeństwo dziedziczenia z mocy ustawy przed Skarbem Państwa (chodzi kolejno o zstępnych, np. dzieci, małżonka – gdy nie pozostawał ze spadkodawcą w separacji, rodziców, rodzeństwo i zstępnych rodzeństwa spadkodawcy oraz gminę ostatniego miejsca zamieszkania projektanta) – art. 935 i art. 935¹ k.c.; oraz 3) jeśli osoby, którym przypadł spadek z mocy ustawy, spadek ten odrzuciły w drodze złożenia stosownych oświadczeń woli, gdyż spadkobierca, który decyduje się na taki krok, zostaje wyłączony od dziedziczenia, tak jakby nie dożył otwarcia spadku (art. 1020 k.c.).
W przypadku drugiej z powyższych przesłanek Skarb Państwa dziedziczy spadek po projektancie wraz z wchodzącymi w jego skład majątkowymi prawami autorskimi, pod warunkiem że nie da się ustalić miejsca ostatniego zamieszkania projektanta w Rzeczypospolitej Polskiej lub ostatnie jego miejsce zamieszania znajdowało się za granicą. Takie wyraźne uprzywilejowanie gminy miejsca zamieszkania projektanta w stosunku do wcześniejszych uprawnień Skarbu Państwa w tym zakresie wprowadziła z mocą od 25 września 2003 r. nowelizacja kodeksu cywilnego z dnia 14 lutego 2003 r.(Dz.U. Nr 49, poz. 408).
Powyższa kolejność dziedziczenia jest aktualna w stosunku do twórczych projektów, nie mających współautorskiego charakteru. Jeżeli chodzi natomiast o projekty współautorskie, to do wyliczonych powyżej uwarunkowań należałoby dopisać jeszcze jedno, a mianowicie to, iż zmarły projektant nie był ostatnim z żyjących współautorów danego projektu.
Wyjątek z art. 42 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie ma zasadniczo znaczenia dla przypadku, gdy współautorem danego projektu jest żyjący współmałżonek zmarłego projektanta, który to małżonek powołany jest do dziedziczenia z mocy ustawy w pierwszej kolejności.
W takich okolicznościach ustawowe dziedziczenie udziału współmałżonka w majątkowych prawach autorskich do współautorskiego projektu nastąpi zatem nie na podstawie art. 42 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ale na ogólnych zasadach prawa spadkowego (pomijając przypadki szczególne, np. jeśli małżonkowie-współprojektanci pozostawali w separacji).
Na marginesie powyższych uwag warto zaznaczyć, iż w związku z wejściem w życie dającej przywilej spad-kow y gminom nowelizacji kodeksu cywilnego praktyczne znaczenie i tym samym zakres zastosowania szczególnego rozwiązania z art. 42 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych uległ wyraźnemu zmniejszeniu. Przepis ten istotny pozostaje bowiem de facto obecnie tylko wtedy, gdy przy braku ustawowych spadkobierców z kręgu rodziny zmarłego projektanta nie da się ustalić gminy właściwej z uwagi na jego ostatnie miejsce zamieszkania albo gdy projektant, nie pozostawiający spadkobierców ustawowych wśród osób mu bliskich, mieszkał przed śmiercią za granicą, czyli gdy nie ma gminy, która mogłaby dziedziczyć po projektancie z mocy ustawy, co w praktyce należy do rzadkości.
Testamentowe dziedziczenie praw do projektu
Powyższe zasady ustawowego dziedziczenia majątku zmarłego projektanta, w tym wchodzących w jego skład majątkowych praw autorskich do jego twórczych projektów, wchodzą w grę, pod warunkiem że projektant nie pozostawi testamentu, ustalającego zasady dziedziczenia po nim odmiennie od zasad ustawowych.
W tym kontekście projektant ma bardzo dużą swobodę, choć nie można zapominać o specyfice rozporządzeń testamentowych na wypadek śmierci, warunkujących ich prawne skutki.
Pierwsza podstawowa kwestia praktyczna, jaka się tutaj pojawia, to różnica między testamentem a zapisem. Otóż czasami błędnie przyjmuje się, że prawnie możliwe jest ograniczenie się do samego zapisu, bez sporządzania testamentu. Jest to pogląd niewłaściwy. Nawet jeśli bowiem projektant ograniczy się do postanowienia o losie swoich majątkowych praw autorskich, nie decydując o pozostałym swoim majątku, będzie to testament, bardzo ograniczony przedmiotowo, zbliżony w skutkach do zapisu, obciążającego spadkobierców ustawowych. W tym wszak zakresie, w jakim projektant nie zadysponuje swoim majątkiem na wypadek śmierci, w grę wchodzą omówione powyżej zasady dziedziczenia ustawowego.
Innymi słowy decydując się na postanowienia testamentowe odnośnie do pośmiertnego losu majątkowych praw autorskich do projektu, trzeba zdawać sobie sprawę z następujących uwarunkowań.
Otóż w sytuacji gdy projektant w testamencie określi zakres dziedziczenia poszczególnych osób (podmiotów) bez przypisania im konkretnych praw majątkowych, czyli bez dokonania na ich rzecz zapisów, uznać należy, że osoby powołane do dziedziczenia stają się z chwilą śmierci spadkodawcy (projektanta) współuprawnionymi do majątkowych praw autorskich, chroniących stworzone przez niego projekty. Dopiero zatem później, to znaczy po stwierdzeniu nabycia spadku, spadkobiercy mogą dokonać działu spadku, umownego czy sądowego, i np. ustalić między sobą, że majątkowe prawa autorskie będą przysługiwały tylko jednemu z nich.
Jeśli natomiast w testamencie projektant wskaże konkretną osobę, dokonując na jej rzecz zapisu w zakresie majątkowych praw autorskich (przypisując jej te prawa), osoba ta z chwilą śmierci projektanta uzyskuje wobec spadkobierców roszczenie o przeniesienie na nią tych praw, które może realizować, w braku dobrowolnego przeniesienia, przed sądem (wyrok sądu w takim przypadku będzie równoznaczny z dokonaniem odpowiednich, rozporządzających oświadczeń woli). Zapis testamentowy w zakresie majątkowych praw autorskich do projektu powoduje zatem, iż unika się w ten sposób stanu współuprawnienia w zakresie tych praw.
Naturalnie projektant może zapisać swoje majątkowe prawa autorskie nie tylko na rzecz osoby mu bliskiej, ale także określonej instytucji lub innego podmiotu, np. fundacji, którą może powołać w testamencie.
Rafał Golat
radca prawny
więcej na www.inzynierbudownictwa.pl
Liczba wyświetleń: 2073






