Drewniany pawilon „Sclery” został zbudowany wyłącznie z trwałego i pozbawionego skaz drewna tulipanowca amerykańskiego, często mylnie nazywanego żółtą topolą. Drewno tego rodzaju pozyskuje się z najwyższych drzew liściastych Ameryki Północnej, które występują w bardzo dużych ilościach we wschodnich stanach USA. Dzięki zrównoważonej gospodarce leśnej jego zasoby ciągle się zwiększają. Przykładowo w 1930 r. tulipanowiec amerykański wykorzystano do wykonania elementów ozdobnych (gzymsów) w pałacu Buckingham, natomiast obecnie używa się go w przemyśle meblowym do produkcji stolarki wewnętrznej, szafek kuchennych, drzwi oraz listew balustrad.
Projekt Davida Adjaye „Sclery” składa się w przeważającej części z otwartych przestrzeni, a lekkość i przejrzystość drewnianej konstrukcji podkreśla jego przestronność oraz swobodę.
Niezwykle przestrzenne wnętrze pawilonu, w którym geometrycznie określony i wyraźnie ograniczony eliptyczny kształt podłogi oraz ściany z delikatnymi krawędziami trójwymiarowo ukształtowanego sufitu nachodzą na siebie, dostarcza intensywnych wrażeń.
Spacerując po pawilonie, łatwo można zauważyć, że zwężane, podłużne deski podłogowe o równym usłojeniu podnoszą się o 90 cm na całej długości pawilonu, która wynosi 12 m. Pionowa okładzina elipsy opiera się na 370 słupkach o różnym przekroju poprzecznym i wysokości do 4,5 m. Na nich znajduje się 68 belek stropowych, o przekroju poprzecznym 6 x 24 cm każda. 910 desek o przypadkowo dobranych długościach zwisa w dół z sufitu pawilonu i, wraz z belkami stropowymi, do których są w niewidoczny sposób przymocowane, tworzy zmienną, trójwymiarową górną granicę tego pomieszczenia, stanowiąc jednocześnie linię podziału względem nieba.
Na pierwszy rzut oka projekt wygląda na bardzo prosty. Jednakże stworzenie pawilonu z elementów o dokładnie określonych rozmiarach oraz ich odpowiednie połączenie wymagało niezwykłego kunsztu. Pomimo tego, że tulipanowiec amerykański jest gatunkiem raczej trwałym, wszystkie elementy pawilonu, z wyjątkiem podłogi, wykonano z dwóch płaskich desek z tarcicy liściastej (Duo-Balken®), sklejonych żywicznym klejem Resorcin. Klej ten, ze względu na swoją wytrzymałość i odporność na wpływ pogody, lepiej nadaje się do stosowania przy deskach wystawianych na działanie czynników zewnętrznych niż kleje z melaminy, chociaż ciemne spoiny są widoczne wzdłuż każdej belki stropowej lub słupka.
W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony i zabezpieczenia drewna wszystkie deski zostały najpierw pomalowane podkładem („Primer GN” firmy Remmers). Następnie umieszczono je na kilka minut w zbiorniku zanurzeniowym typu „dip tank” z preparatem do gruntowania Primer Oil firmy OSMOSE, a większe elementy pomalowano ręcznie. Wykonawca – firma Hess-Wohnwerk – miał niewiele czasu, aby zrealizować projekt. Jego plany architektoniczne otrzymał na początku lipca i na ich podstawie stworzył projekt koncepcyjny wykonania oraz montażu pawilonu. Niezwykle trudnym wymogiem konstrukcyjnym było żądanie architektów dotyczące zbudowania pawilonu w taki sposób, aby stalowe elementy łączeniowe nie były widoczne.
Dziewięć wcześniej przygotowanych elementów podłogowych umieszczono podczas montażu na dokładnie wyrównanej podstawie. Następnie 370 słupków, przymocowanych do tej podstawy za pomocą kołków, zostało podniesionych wraz z konstrukcją dachu. Pięć systemów usztywniających przejmuje boczne obciążenia działających poziomo sił. Sufit pawilonu, podobnie jak podłoga, został zbudowany przez firmę Hess-Wohnwerk z dziewięciu wcześniej przygotowanych elementów. Jednakże pewną przeszkodę stanowił fakt, że 910 wiszących desek, będących elementem przestrzennego projektu wnętrza, również zaliczało się do elementów prefabrykowanych. W związku z tym wszystkie deski wiszące musiały zostać odpowiednio i trwale zamocowane na swoich docelowych miejscach – w pozycji pionowej. Dzięki wykorzystaniu urządzenia ze sterowaniem numerycznym na belkach stropowych automatycznie i dokładnie oznaczono te miejsca, do których później miały zostać przymocowane wiszące deski.
Po przetransportowaniu wszystkich elementów i materiałów czterema ciężarówkami na wyznaczone miejsce zakłada się, że zbudowanie pawilonu zajmie dziesięć dni. Aby stworzyć „drewniane oko”, zużyto około 50 m³ tulipanowca amerykańskiego o wadze 25 ton.
Pawilon „Sclery”, nocą oświetlany od wewnątrz, uświetnił London Design Festival trwający od 13 września do 12 października. Pawilon, który postawiono na placu Southbank Centre Square w pobliżu Tamizy, był udostępniony dla zwiedzających 24 godziny na dobę.
(mari)

Fot. 1 David Adjaye, autor projektu „Sclery”, zafascynował się kolorem tulipanowca amerykańskiego. fot. Ahec
Fot. 2 Wszystkie elementy pawilonu, z wyjątkiem podłogi, wykonano z dwóch płaskich desek z tarcicy liściastej (Duo-Balken®). fot. Ahec

 

rewniany pawilon „Sclery” został zbudowany wyłącznie z trwałego i pozbawionego skaz drewna tulipanowca amerykańskiego, często mylnie nazywanego żółtą topolą. Drewno tego rodzaju pozyskuje się z najwyższych drzew liściastych Ameryki Północnej, które występują w bardzo dużych ilościach we wschodnich stanach USA. Dzięki zrównoważonej gospodarce leśnej jego zasoby ciągle się zwiększają. Przykładowo w 1930 r. tulipanowiec amerykański wykorzystano do wykonania elementów ozdobnych (gzymsów) w pałacu Buckingham, natomiast obecnie używa się go w przemyśle meblowym do produkcji stolarki wewnętrznej, szafek kuchennych, drzwi oraz listew balustrad.
Projekt Davida Adjaye „Sclery” składa się w przeważającej części z otwartych przestrzeni, a lekkość i przejrzystość drewnianej konstrukcji podkreśla jego przestronność oraz swobodę.
Niezwykle przestrzenne wnętrze pawilonu, w którym geometrycznie określony i wyraźnie ograniczony eliptyczny kształt podłogi oraz ściany z delikatnymi krawędziami trójwymiarowo ukształtowanego sufitu nachodzą na siebie, dostarcza intensywnych wrażeń.
Spacerując po pawilonie, łatwo można zauważyć, że zwężane, podłużne deski podłogowe o równym usłojeniu podnoszą się o 90 cm na całej długości pawilonu, która wynosi 12 m. Pionowa okładzina elipsy opiera się na 370 słupkach o różnym przekroju poprzecznym i wysokości do 4,5 m. Na nich znajduje się 68 belek stropowych, o przekroju poprzecznym 6 x 24 cm każda. 910 desek o przypadkowo dobranych długościach zwisa w dół z sufitu pawilonu i, wraz z belkami stropowymi, do których są w niewidoczny sposób przymocowane, tworzy zmienną, trójwymiarową górną granicę tego pomieszczenia, stanowiąc jednocześnie linię podziału względem nieba.
Na pierwszy rzut oka projekt wygląda na bardzo prosty. Jednakże stworzenie pawilonu z elementów o dokładnie określonych rozmiarach oraz ich odpowiednie połączenie wymagało niezwykłego kunsztu. Pomimo tego, że tulipanowiec amerykański jest gatunkiem raczej trwałym, wszystkie elementy pawilonu, z wyjątkiem podłogi, wykonano z dwóch płaskich desek z tarcicy liściastej (Duo-Balken®), sklejonych żywicznym klejem Resorcin. Klej ten, ze względu na swoją wytrzymałość i odporność na wpływ pogody, lepiej nadaje się do stosowania przy deskach wystawianych na działanie czynników zewnętrznych niż kleje z melaminy, chociaż ciemne spoiny są widoczne wzdłuż każdej belki stropowej lub słupka.

                         więcej w grudniowym wydaniu Gazety Przemysłu Drzewnego

powrót

Liczba wyświetleń: 1519